ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ 3ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

  

  Σε δημοσιευμένο κείμενο μας τον Οκτώβρη 2007, με τίτλο: «Σχετικά με την κρίση στο Πα.σο.κ», 9 στελέχη του ΠΑΚ-Ιδρυτικά μέλη του Πα.σο.κ, διαπιστώναμε ανάμεσα στα άλλα:

….  «To  ΠΑΣΟΚ υπέστη Καθολικό ΜΕΤΑΜΟΡΦΙΣΜΟ. Από την διακήρυξη της 3^ης Σεπτέμβρη και την πίστη στις Σοσιαλιστικές και τις πατριωτικές αξίες κατέληξε στην αγκαλιά της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας, ακολουθώντας τις επιταγές του Νέο-φιλελευθερισμού στην οικονομία.

 Αντί να Μετασχηματίσει την ελληνική κοινωνία, ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΤΗΚΕ το ίδιο. Μια από τις εκδοχές περί τέλους της Μεταπολίτευσης απορρέει από το τέλος του ΠΑΣΟΚ, βασικού ΠΥΛΩΝΑ –και δη ριζοσπαστικού- της Μεταπολίτευσης του 1974 στην Ελλάδα.

 Το ΠΑΣΟΚ σήμερα έχει χάσει την Ηγεμονία που είχε παλαιότερα στην Ελληνική κοινωνία, έχει αντικατασταθεί από την Ν.Δ. στο ζήτημα της Διακυβέρνησης της χώρας αφενός, και την υπόλοιπη αριστερά στα κοινωνικά μέτωπα. Τέλος, όσον αφορά τα λεγόμενα εθνικά ζητήματα η γραμμή της αποεθνικοποίησης του είναι τόσο σαφής ώστε να μην χρήζει καν επιχειρηματολογίας. 

 Το τέλος της μεταπολίτευσης είναι εδώ, μπροστά στα μάτια μας άσχετα αν δεν μπορούμε να το διακρίνουμε  ακόμη με ευκολία. Για το ΠΑΣΟΚ τούτο καθίσταται πιο οδυνηρό, δεδομένου ότι ήταν και είναι δομημένο, χρόνια τώρα, ως κόμμα (νομής της) εξουσίας. Με πλήρη εγκατάλειψη όποιων πολιτικών, εγκαταλελειμμένο και λεηλατημένο από την εικόνα και μόνο, θα βιώσει συγκλονιστικά ότι έκανε πως δεν καταλαβαίνει. Το τέλος της όποιας πολιτικής του πρότασης, άρα και εμβέλειας, έχει χρονικό ορόσημο τις εκλογές του 2000, όπου το ΠΑΣΟΚ έφτασε στο τέλος του, πετυχαίνοντας την οριακή –και κατά κάποιους έως αμφισβητήσιμη- εκλογική του επικράτηση. Όταν ο σοσιαλ-φιλελεύθερος εκσυγχρονιστής Σημίτης διαπίστωσε ότι οδηγείτο σε εκλογική πανωλεθρία στις εκλογές του 2004, έδωσε το δακτυλίδι της διαδοχής στον Γ.Παπανδρέου. Ο τελευταίος θεώρησε ότι έπρεπε να επισφραγιστεί η διαδοχή με δημοψήφισμα από το «λαό», έξω από οποιεσδήποτε θεσμικές διαδικασίες θα όφειλε να έχει ένα κόμμα- Κίνημα συντεταγμένο. Ο τρόπος ανάδειξης του ως μοναδικού υποψηφίου με ποσοστά αντίστοιχα Σοβιετικών καθεστώτων, καθώς και η σιωπή των κάθε λογής αξιωματούχων, έδειξε πόσο μακριά από τις λαϊκές ανάγκες και οράματα είχε καταλήξει το ΠΑΣΟΚ.

 Όμως, οι «1.000.000» ψήφοι δεν ήταν αρκετοί και ικανοί για να γλιτώσει το ΠΑΣΟΚ από την εκλογική ήττα. Το τέλος της Μεταπολίτευσης είχε φτάσει, τουλάχιστον για το ΠΑΣΟΚ.

 Το τέλος της μεταπολίτευσης δεν ήλθε με μια συγκλονιστική στιγμή, με κάποιο συγκλονιστικό γεγονός, εσωτερικό ή εξωτερικό. Απεναντίας, όπως όλα τα πράγματα σε τούτο τον τόπο, ξετυλίγεται αργά και βασανιστικά μπροστά στα μάτια μας. Για το ΠΑΣΟΚ ιδιαίτερα, αυτή η διαδικασία, εκτός από αργή και βασανιστική, θα είναι και επώδυνη. Η πρώτη δόση ήλθε το 2000 (τότε όλοι προσποιήθηκαν ότι δεν κατάλαβαν τίποτα). Ακολούθησε η ήττα του 2004, πάλι τίποτα. Τώρα, η τρίτη δόση εμπεριέχει και άλλα στοιχεία, δομικά – έως και υπαρξιακά. Η κρίση είναι στην αρχή της, η 11^η Νοεμβρίου θα είναι απλώς ένας προσωρινός σταθμός.

 Η σημερινή σύγκρουση για την Προεδρία μέσα στο ΠΑΣΟΚ εξελίσσεται σε λανθάνουσα όσον αφορά την διαμόρφωση των συσχετισμών και τις –όποιες- πολιτικές τους θέσεις. Μπροστά στην αρχική επέλαση των ανασυγκροτημένων «εκσυγχρονιστών» και του λαλίστατου –χωρίς να δεσμεύεται σε τίποτα, ούτε να λέει Tκάτι που να μας ΑΦΟΡΑ ΩΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ- υποψήφιου αρχηγού τους, οι λοιπές δυνάμεις, προκειμένου να αντιταχθούν, συσπειρώνονται κυρίαρχα γύρω από τον σημερινό πρόεδρο τους. Τι έκανε στα τριάμισι χρόνια ο Γ.Παπανδρέου (διαπρύσιος υπερασπιστής του κατάπτυστου Σχεδίου Ανάν) που αξίζει τον κόπο να τον υπερασπιστούν δυνάμεις που προέρχονται από το αριστερό ΠΑΣΟΚ. ; Δυστυχώς και αυτές οι δυνάμεις διακρίνονται από απουσία πολιτικής πρότασης, σχεδιασμού πλεύσης, συγκρότησης μιας αριστερής πρότασης διεξόδου, με αποτέλεσμα να παραπαίουν.

 Το εναπομείναν αριστερό-οργανωμένο ΠΑΣΟΚ οφείλει να ξεπεράσει τον εαυτό του και να πράξει το αυτονόητο: να καταθέσει αριστερή πολιτική πλατφόρμα, με στόχο την συσπείρωση και την καταγραφή του δικού του χώρου. Του χώρου των Σοσιαλιστών, της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, ριζοσπαστικής και πατριωτικής.

 Είναι η τελευταία ιστορική ευκαιρία να καταγραφεί το εναπομείναν σοσιαλιστικό, ριζοσπαστικό και πατριωτικό ΠΑΣΟΚ. Είναι ιστορική ευκαιρία για συζήτηση και ξεκαθάρισμα θέσεων που αφορούν την φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ. Πριν από την όποια ανα-κατάληψη της εξουσίας χρειάζεται ξεκαθάρισμα, Ταυτότητα, συμμετοχή και προοπτική. Στο δρόμο, ίσως βρεθεί και το (απολεσθέν) όραμα. Ως τότε, ας αφεθεί στην άκρη η (Κίρκη) εξουσία.

 Οφείλουμε να συνεχίσουμε, από κει που ξεκινήσαμε, εμπνεόμενοι από τους αγώνες του ΠΑΚ, από την Ιδρυτική Διακήρυξη της 3^ης Σεπτέμβρη. ΠΑΤΡΙΔΑ (γλώσσα, ιστορία, πολιτισμός, φυσικό και δομημένο περιβάλλον) και ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ (Εργατική χειραφέτηση, Κοινωνική Απελευθέρωση, Αυτοδιαχείριση).

  Δεν είμαστε μέρος του προβλήματος του κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ. Το κίνημα μας αφορά δεδομένου ότι είμαστε μέρος του Κινήματος- ιδρυτικά του μέλη, μέρος  των δυνάμεων της Αλλαγής και των Ρήξεων.»

 Σήμερα, 4 χρόνια μετά, τα γεγονότα έχουν ξεπεράσει και αυτή την περιγραφή. Η συγκυβέρνηση ΓΑΠ-Ευάγγελου Βενιζέλου και η από κοινού συνευθύνη εξηγεί συν τοις άλλοις γιατί διαπιστώναμε τότε ότι οι δύο υποψηφιότητες ήταν στην ΙΔΙΑ ΛΟΓΙΚΗ, στην ΙΔΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ, δεν είχαν τίποτε να πουν σε όποιον παρέμενε αριστερός και πατριώτης εντός ή πέριξ του ΠΑ.«ΣΟ».Κ Για άλλη μια φορά υπήρξαμε ΠΡΟΜΗΘΕΙΣ (από Επιμυθείς βρίθει ο τόπος…), για άλλη μια φορά μείναμε  ΤΡΑΓΙΚΑ ΜΟΝΟΙ μιας και ο οπορτουνισμός είναι κυρίαρχη «ιδεολογία» στο εναπομείναν ΠΑ.«ΣΟ».Κ.

  Με αφορμή την επέτειο της ιστορικής Διακήρυξης της 3^ης Σεπτέμβρη 1974, στην συγγραφή της οποία η συμβολή μας είναι γνωστή με λύπη διαπιστώνουμε την ταπεινωτική κατάληξη ενός ιστορικού εγχειρήματος που ξεκίνησε με λαμπρές προοπτικές.

   - 3^η Σεπτέμβρη 1974..:

 από την Διακήρυξη ενός ιστορικού εγχειρήματος για την «Απελευθέρωση» της χώρας και του Λαού μας (από τα δεσμά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, από την εναντίωση στην τουρκική εισβολή στην Μεγαλόνησο, από την Λαϊκή συμμετοχή και τις δημοκρατικές διαδικασίες)

                       - 3^η Σεπτέμβρη 2011..:

 στον «εγκλωβισμό» του Δ.Ν.Τ. και της Ε.Κ.Τ. (στον ενδοτισμό, στον νέο-Οθωμανισμό, στην υποτέλεια), στην υλοποίηση του οικονομικού δόγματος: Σοκ και δέος. Ως κατάληξη: θα υποστούμε και εθνικό- γεωγραφικό ακρωτηριασμό; 

  ΠΑ.«ΣΟ».Κ: Ιστορικό παράδειγμα προς αποφυγήν.

   TA ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΟΥ ΠΑΚ- ΙΔΡΥΤΙΚΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Κουγιουμτζής Μιχάλης   (Τ.Ο. ΡΩΜΗΣ)          Αλεξανδρούπολη

Λαμπρόπουλος Γιώργος  (Τ.Ο. ΜΠΟΛΩΝΙΑΣ)    Θεσσαλονίκη

Παπαγιαννόπουλος Γιώργος  (Τ.Ο. ΦΛΩΡΕΝΤΙΑΣ)      Αθήνα

Γραφείο Εθνικού Συμβουλίου το 1974

Στρομπολάκος Βασίλης (Τ.Ο. ΜΟΝΑΧΟΥ)                   Αθήνα

Εκδότης εφημερίδας «ΑΓΩΝΑΣ» επί δικτατορίας

Τσαφούλιας Γιώργος («Φίλοι ΠΑΚ ΦΛΩΡΕΝΤΙΑΣ») Πειραιάς

Φακίτσας Λάμπρος    (Τ.Ο. ΜΠΟΛΩΝΙΑΣ)           Αμφιλοχία

Το Κύβευμα

Ένας μήνας τώρα πυκνού καιρού, χρόνος ταχύς, δείχνει ακόρεστος, εκρηκτικός, σαν πυρακτωμένη μπίλια που γυρίζει, σαν σφαίρα που σχίζει ακαριαία τον χώρο που φαινόταν ακίνητος, ξένος, παραδομένος στα καυσαέρια της ανεμελιάς, υποταγμένος στις φραπεδιές της ανημπόριας μας.
Ο χώρος απέκτησε άλλο νόημα, πύκνωσε κι αυτός, έτσι που ξάφνου ολάκερη η πόλη έγινε Πλατεία κι η πλατεία όλη η Πόλις, ξαναβρίσκοντας τούς από παληούς και νέους αιώνες ρόλους του: παραμέρισε, ο χώρος, τα αντικείμενα και γέμισε ανθρώπους, έπαψε να είναι νευρωσικό αντικείμενο και έγινε ενδιάθετο υποκείμενο· παραμέρισε την ανταλλαγή και γέμισε χρήση. Γέμισε διάθεση.

Η πλατεία γέμισε οργή, η πλατεία γέμισε γιορτή. Μέσα από την αθρόα συνάντηση, το κέντρο της πόλης αποκατέστησε την λειτουργία του, έγινε τόπος συνάντησης του δήμου, Πνύκα διαβούλευσης, συμμετοχής στο συλλογικό, έκφρασης. Γέννησε μία συνείδηση τούτο το γεγονός - άρα μία δυνατότητα.

Ένα μήνα μετά, η πλατεία δείχνει να κυριαρχείται από αμηχανία και απογοήτευση. Πληρώνει την ασάφειά της. Πρόσκαιρα; Ό,τι κι αν πει κανείς για τις ανεπάρκειες και τις ελλείψεις του κινήματος της πλατείας, δύο μέρες (14 και 15 Ιουνίου) άρκεσαν για να καταδείξουν την από καιρό εύθραυστη νομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος: έρμαιη μιάς οργής που αφέθηκε να μείνει σκέτη οργή, η πλατεία φύτευσε προσδοκία και προσανατολισμό, φύτευσε πρακτικές -τα πρώτα λόγια από ένα Άξιον Εστί- στα παρτέρια του χρόνου. Θα συνεχίσει - και αναπόφευκτα θα αναμετρηθεί με την έλλειψή της σε στόχους επαρκούς σαφήνειας.

Ο χρόνος απέκτησε, κι αυτός, άλλο νόημα: Ανακτήθηκαν μνήμες, το παρελθόν όλο εδώ, ξάφνου στην πλατεία κατέβηκαν μαζύ με τους αγανακτισμένους και οι γενιές του Μακρυγιάννη και του Κλεισθένη, του Πολυτεχνείου και της διαδήλωσης του Δεκέμβρη του '44, η γενιά του Δεκέμβρη 2008. Μνήμες αγώνων και αντίστασης, μαζύ με διατυπώσεις μέλλοντος. Παρελθόν, παρόν και μέλλον μαζύ, ταυτόχρονα, στον τρέχοντα χρόνο. Ανάκατα, αμήχανα, θυμωμένα, αντιφατικά - λειψά, κυρίως λειψά.
Δεν γίνεται όμως κάθε μέρα αυτό, αυτό που κάνει κάποιες στιγμές και κάποιες ευκαιρίες ιστορικές. Το μέλλον «είναι» ήδη εδώ, πυκνά παρόν και αυτό, μέσα σε αποφάσεις, επιλογές, σταυροδρόμια, συγκρούσεις. Το μέλλον σε τούτες ‘δώ τις πυκνές ώρες του παρόντος κυβεύεται. Τώρα. Το Φθινόπωρο ίσως είναι αργά...

Έτσι είναι φίλοι αναγνώστες: εκείνο που σαρώθηκε γοργά είναι οι ελπίδες των (πολλών) τεχνοκρατών και των (κάποιων αφελών) πολιτικών για σχετική έστω επιτυχή πορεία του Μνημονίου. Κανείς, ούτε οι πιο ένθερμοι αρχικοί υποστηρικτές του στην Ελλάδα και στο εξωτερικό δεν πιστεύουν ότι μπορεί η χώρα να βγεί από την κρίση με τέτοιες πολιτικές. Τα ίδια ισχύουν ήδη και για τις προοπτικές του Μεσοπρόθεσμου.

Εκείνο που σαρώθηκε γοργά είναι η κοντόφθαλμη και ρηχή πολιτική του Αντιμνημονιακού Μετώπου, η χρεωκοπία του μετωπισμού της Αριστεράς (και των προοδευτικών) που χαϊδεύουν κι αναμασούν έωλα κεϋνσιανά διανεμητικά αιτήματα αφήνοντας αναπάντητα τα πιο κρίσιμα πολιτικά και γεωστρατηγικά ζητήματα της χώρας - όντας και σε αυτό το σημείο πίσω από τις πολιτικά σκεπτόμενες ελίτ και τα think tanks του συστήματος που ακριβώς πάνω σε αυτά τα ζητήματα ασκούν πολιτικές αιχμής.

Εκείνο που σαρώθηκε γοργά είναι ο χοντροκομμένος αντι-Μέρκελ πατριωτισμός κι η ακόμη πιο χοντροκομμένη «αντι-εξαρτησιακή», αντι-ευρωπαϊκή κ.λπ ρητορική.

Εκείνο που σαρώθηκε γοργά είναι η νομιμοποίηση του συστήματος να απορροφά τις ανεπάρκειες κι αντιφάσεις του μέσα από το διπολικό πολιτικό σύστημα Κεντροδεξιά-Κεντροαριστερά.

Ζούμε λοιπόν αυτές τις μέρες, το ζήσαμε τον μήνα που πέρασε, μία χρεωκοπία, ή μάλλον πολλές γοργές χρεωκοπίες μαζύ! Ζήσαμε την χρεωκοπία της μνημονιακής πολιτικής τού συστήματος και της αντι-μνημονιακής πολιτικής των διάφορων προοδευτικών της κεϋνσιαριστεράς. Άπαντες προσπαθούν τώρα να πετύχουν μία ...ελεγχόμενη πτώχευση των πολιτικών τους.

Αναφέρομαι στην ανικανότητα, στην αφασία της Αριστεράς, τόσο της καθεστωτικής όσο και της κινηματικής. Είναι παρωχημένη, ανίκανη να καταλάβει, να υπερβεί, να θελήσει. Χωρίς εργαλεία για τον συμπυκνωμένο καιρό, χωρίς ματιά για το καινούργιο, χωρίς θάρρος για το αβέβαιο, χωρίς προσανατολισμό για την δυνατότητα - που ποτέ στην ιστορία δεν γεννήθηκε από μόνη της.

Αναφέρομαι στις στενάχωρες εξελίξεις στην Σπίθα του Μίκη. Η ταχύτητα και η ένταση της περιόδου έφερε γρήγορα στην επιφάνεια και έδειξε την κρίση και τα προβλήματά της (βλ. σχετικό άρθρο του φυλλομάντη). Δεν μπόρεσε να αποφύγει την παθογένεια της παραδοσιακής νοοτροπίας της Αριστεράς για την πολιτική: τον μετωπισμό και τον γιακωβινισμό. Δεν μπόρεσε να αποφύγει τους πιο χοντροκομμένους αρχαϊσμούς της ότι το κοινωνικό υποκείμενο αποκτά σώμα μέσα από μετωπικές πολιτικές «πεφωτισμένων» πάνω στα οικονομικά προβλήματα. Δεν μπόρεσε να κατανοηθεί η κρίση -αλλά και η Πλατεία - σαν αυτό που πράγματι είναι: κριτική της ίδιας της πολιτικής, του πώς κατανοείται και πώς ασκείται.


Το στοίχημα

Όλοι αυτοί έχουν μείνει πίσω από τα πράγματα, πίσω από την μέση κοινωνική συνείδηση και πίσω το κίνημα της πλατείας, πολλά βήματα πίσω από τα στοιχήματα και τα αιτήματα των καιρών - από τον ώριμο σε διάθεση προσανατολισμό, τον ωστόσο σπερματικό κι αντιφατικό σε διατύπωση, που πλανάται στον αέρα. Βρίσκονται πίσω από το αναπόδραστο αίτημα, το απαράκαμπτο στοίχημα για απάντηση στο κυριάρχο πρόβλημα, δηλαδή στο πολιτικό πρόβλημα της χώρας, το πρόβλημα της υπέρβασης του πολιτικού της συστήματος· αίτημα και πρόβλημα κεντρικό, κομβικό, χαίνον, που περιμένει απάντηση-προϋπόθεση για επαρκείς απαντήσεις στο Εθνικό, το Δημοκρατικό και το Κοινωνικό ζήτημα της χώρας· αίτημα και συνείδηση ότι αυτό σήμερα περνάει μέσα από την ανάγκη για Βαθειά Δημοκρατία, για ριζικό ξεπέρασμα του πολιτικού συστήματος και κατεδάφιση όλης της πολυπλόκαμης συστημικής παράγκας.

Εκείνο που χρειαζόμαστε είναι μεταπολίτευση στην κατεύθυνση βαθειών αλλαγών και ουσιαστικών υπερβάσεων σε δομές, λειτουργίες, ρόλους και σχέσεις του συστήματος εκπροσώπησης και συμμετοχής, αλλαγών που ξεκινούν από κεντρικούς συνταγματικούς θεσμούς και φτάνουν μέχρι την αυτοδιοίκηση, τον συνδικαλισμό, τους δικαιοδοτικούς μηχανισμούς και την εσωτερική λειτουργία και δομή των κομμάτων. Αυτό είναι το στοίχημα σήμερα. Αυτό ειναι το προαπαιτούμενο για την (επίπονη έτσι κι αλλιώς) έξοδο από την κρίση.

Η μπίλια γυρίζει. Για πόσο; Θα χαθεί άλλη μία στροφή της ιστορίας για την πατρίδα μας δίνοντας στο σύστημα την ευκαιρία να ανατάξει (όσο μπορέσει) τις ρωγμές του μεταφέροντας στους ώμους της χώρας και των ανθρώπων της την κρίση; Εκείνο που χρειάζεται είναι να κρατηθεί εδώ και τώρα, εν θερμώ, ανοικτό το στοίχημα, παναπεί να κρατηθεί ανοικτή η διεκδίκησή του, η δυνατότητά του.
Για να γίνει αυτό μπορετό, χρειάζεται πυκνή, σοβαρή συζήτηση, επικεντρωμένη ατζέντα για τα αναγκαία μεταβατικά μέτρα και μεταβολές στα επιμέρους θεσμικά, οικονομικά κ.λπ ζητήματα. Ο φυλλομάντης με την αρθρογραφία του, εδώ κι ενάμισυ χρόνο συμβάλλει σε αυτή την κατεύθυνση αποτελώντας βήμα παρέμβασης και ανοιχτού διαλόγου.

Για να γίνει αυτό μπορετό, χρειάζονται να αναδειχθούν και να κερδηθούν νέες ιδέες και νέες αξίες σε πολλά πεδία: ως προς τον ρόλο και το περιεχόμενο της πολιτικής, ως προς την εκπροσώπηση και την συμμετοχή του κοινωνικού υποκειμένου, ως προς τον ρόλο του κράτους και της κοινωνίας. Χρειάζεται ένα corpus συλλογικών αξιών.
Για να γίνει αυτό μπορετό, χρειάζεται η υπεύθυνη και επικεντρωμένη κατάθεση προτάσεων και συνεισφορά ιδεών και θέσεων από πολιτικούς και επιστήμονες. Χρειάζεται όλοι αυτοί να «ξεβολευτούν» όμως, να ξεκολλήσουν από εμμονές και καθεστωτικές εξαρτήσεις, να ακούσουν την βουή του χώρου και του χρόνου, να πάψουν να αναμασούν το τετριμμένο, το άχρηστο παληό, το πονηρο-μετωπικό, το αλλοτριωμένο κι αλλοτριωτικό ψευδο-επιστημονικό. Να πάψει ο καθείς «να καλλιεργεί το χωραφάκι του» (Νίτσε): Με αυτό έχουν να αναμετρηθούν οι διανοούμενοι και οι πολιτικοί του τόπου, κι ανάγκη πάσα να το μπορέσουν...

Για την παρέα του φυλλομάντη,
Γιάννης Φ.Φωτόπουλος

Άκουσον! Άκουσον! «Παράνομη αφισοκόλληση!!!

Δύο νεαροί συνελήφθησαν επί τω έργω, χθες το βράδυ, στη συμβολή των οδών Αγίας Σοφίας με Εγνατία, από αστυνομικούς της ομάδας "Ζ"

Οι δύο νεαροί, ηλικίας 22 και 21 ετών, κολλούσαν αφίσες με προσβλητικό περιεχόμενο σε βάρος του πρωθυπουργού, Γιώργου Α. Παπανδρέου.

Σήμερα οδηγήθηκαν στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης και σε βάρος τους απαγγέλθηκε η κατηγορία της παράνομης αφισοκόλλησης και αφού ορίστηκε τακτική δικάσιμος αφέθηκαν ελεύθεροι.

Πρόκειται για στελέχη του περιοδικού "Άρδην" και της εφημερίδας "Ρήξη", σύμφωνα με την εφημερίδα "Αγγελιοφορος". Σε ανακοίνωσή τους τα έντυπα αναφέρουν:

"Το Άρδην και η Ρήξη καταγγέλουν τη σύλληψη των νεαρών μελών τους, στη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια αφισοκόλλησης της αφίσας «Καταζητείται», με την κατηγορία της παράνομης αφισοκόλλησης. Οι συλλήψεις, ενώ καθημερινά κολλούνται ανενόχλητα δεκάδες αφίσες στην πόλη, εγκαινιάζουν το κλίμα της αστυνομοκρατίας και της τρομοκράτησης του λαού εν όψει της επίσκεψης του Γιώργου Παπανδρέου στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Είναι το έσχατο μέσο μιας κυβέρνησης που όχι μόνον έχει απονομιμοποιηθεί στα μάτια της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, αλλά και που με σχεδόν δικτατορικό τρόπο συνεχίζει το καταστροφικό της έργο, οδηγώντας τη χώρα στην πτώχευση και την υποδούλωση".

http://www.eglimatikotita.gr/2011/08/blog-post_8031.html

Απλά, RESPECT ....

BELLA CIAO- ΝΑ ΞΕΣΗΚΩΘΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΤΩΡΑ!!!