Το σενάριο της "Μεγάλης Αλβανίας" Το σενάριο της "Μεγάλης Αλβανίας"

Έχει βάση η συχνή αναφορά των Αλβανών ηγετών στην Αλβανία, στο Κόσσοβο (Κοσυφοπέδιο) και στην κοιλάδα του Πρέσεβο ΕΝΤΟΣ της Σερβίας για: «Μεγάλη Αλβανία»; Ή, εναλλακτικά, σε «Μικρή ένωση» Αλβανίας και Κοσσόβου; Γίνεται άραγε για λόγους «εσωτερικής κατανάλωσης»;; Με ευκολία στον δεύτερο λόγο θα αναφερθεί πλήθος «έγκυρων» αναλυτών στην Αθήνα, όπως ακριβώς πράττουν και για την Τουρκία. Κατ΄ αυτούς, δεν υπάρχουν απειλές. Αδυνατούν να διαβάσουν ΕΠΕΚΤΑΤΙΣΜΟΥΣ και ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΣΜΟΥΣ, πιστοί στην ευκολία της ερμηνείας τους.

Είναι όντως έτσι; ¨Η μήπως πρέπει να ληφθούν υπόψη όλες οι...

παράμετροι προκειμένου η Χώρα μας να είναι προετοιμασμένη δια παν ενδεχόμενον; Τις ίδιες αυταπάτες έχουν και ξένοι δημοσιογράφοι –αν και αυτοί «δικαιολογούνται» λόγω απόστασης… Διαβάζουμε ότι ειδικοί αναλυτές δήλωσαν στη Deutsche Welle (DW) ότι η απειλή των Αλβανών για αλλαγή συνόρων ενδέχεται να χρησιμοποιείται ως μέσο πίεσης προς την ΕΕ προκειμένου να υιοθετήσει ηπιότερη πολιτική απέναντι σε κράτη με κατά πλειοψηφία αλβανικό πληθυσμό….
Οι πρόσφατες δηλώσεις του Έντι Ράμα και του Χασίμ Θάτσι «δεν θα πρέπει να λαμβάνονται πολύ σοβαρά υπόψη», επισημαίνει με αρκετή ευκολία ο γεννημένος στο Κόσσοβο Έρντοαν Σίπολι, βοηθός κοσμήτορα στη Σχολή Δημόσιων και Διεθνών Σχέσεων του Διεθνούς Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια. Όπως δήλωσε στη Deutsche Welle (DW), «αυτό που ελπίζουν να πετύχουν οι Αλβανοί ηγέτες είναι να αποσπάσουν περισσότερες ψήφους από τις πλέον εθνικιστικές ομάδες». Εκτίμησή του είναι ότι «η πλειοψηφία των Αλβανών, από όσο είμαι σε θέση να παρατηρήσω, θεωρούν ότι ο καλύτερος τρόπος για να είναι ενωμένοι είναι υπό την ομπρέλα της Ε.Ε.».
Κι΄ όμως, η «Μεγάλη Αλβανία» δειλά δειλά έρχεται στο προσκήνιο, οι Αλβανόφωνοι της Βαλκανικής υιοθετούν έναν επικίνδυνο Αναθεωρητισμό. Το διαπιστώσαμε πρόσφατα με την υιοθέτηση της λεγόμενης «κοινής Πλατφόρμας» που υποστηρίζουν όλα τα αλβανόφωνα κόμματα που δρουν εντός των Σκοπίων (FYROM) που υιοθετήθηκε κατόπιν πιέσεων των Τιράνων. Την ίδια στιγμή που οι Αλβανοί παραμένουν πιστά «σκυλιά» της Τουρκίας.
Την ώρα που γίνονται όλα τούτα, ο υπουργός Παιδείας Γαβρόγλου θεωρεί ότι ήλθε η κατάλληλη στιγμή για να προχωρήσει σε περαιτέρω ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ της Ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού δια μέσου των σχολικών βιβλίων. Έτσι, τα «νέα σχολικά βιβλία» επιλέγονται να τα συγγράψουν γνωστοί ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΤΕΣ (όπως ο Χάρης Αθανασιάδης που έχει χαρακτηρίσει την Πηνελόπη Δέλτα εθνικίστρια, και ο Πολυμέρης Βόγλης που υποστηρίζει τη μετονομασία των Σκοπίων σε Μακεδονία και αποκαλεί τα Δεκεμβριανά «επανάσταση που χάσαμε»…)
Άντε να επιβιώσεις με τους γειτονικούς ΕΠΕΚΤΑΤΙΣΜΟΥΣ και ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΣΜΟΥΣ, παραιτούμενος από την Ιστορική σου διαδρομή και την Γεωγραφική σου θέση, παριστάνοντας το «κάτι άλλο».,νομίζοντας ότι θα σε σεβαστούν!
Κακό πράγμα η ιδεολογική και ιδεοληπτική τύφλα…

 

Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

 

Εντείνεται η κρίση στα γειτονικά Σκόπια (FYROM)

Οι Εθνοτικές αντιθέσεις αναδείχτηκαν ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΕΣ για το παρόν και το μέλλον της γειτονικής Χώρας (όπως συμβαίνει παντού άλλωστε, κοινώς παραδεκτόν: τα ΕΘΝΗ είναι σημεία Αναφοράς. Οι μόνοι διαφωνούντες με αυτό είναι οι οπαδοί των δύο άκρων που ΠΕΡΙΕΡΓΩΣ ΣΥΜΠΛΕΟΥΝ : οι «οπαδοί» της Παγκοσμιοποίησης και οι «διεθνιστές»-«δικαιωματιστές» της σύγχρονης αριστεράς)
Στην κρίση που έχει ξεσπάσει εδώ και καιρό στην γειτονική FYROM, κατόπιν άρνησης του Πρόεδρου της Χώρας Γκιόργκι Ιβάνοφ, να δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στο πλειοψηφών Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (SDSM), με την αιτιολογία ότι θα συγκυβερνήσει με τα δύο Αλβανικά κόμματα, απάντησε ο επικεφαλής Ζόραν Ζάεφ: ότι παραβιάζει το Σύνταγμα και προστατεύει το κόμμα VMRO-DPMNE ώστε να μην γίνει η παράδοση της εξουσίας και το πρώην κυβερνών κόμμα να μην βρεθεί ενώπιον των ευθυνών του.
. Ο Ζόραν Ζάεφ σε συνέντευξή του την Τετάρτη στο βουλγαρικό τηλεοπτικό κανάλι bTV, διέψευσε ότι έχει στην «ατζέντα» του την αλλαγή του Σκοπιανού κρατιδίου σε αλβανοσλαβικό, δήλωσε κατηγορηματικά ότι δεν είναι δυνατή η υιοθέτηση της αλβανικής γλώσσας ως δεύτερης επίσημης γλώσσας των Σκοπίων και διέψευσε τους φόβους των (ψευδο)«μακεδόνων» για καντονοποίηση της χώρας. Τα Σκόπια, όπως διαβεβαίωσε, θα διατηρηθούν ως ενιαία κρατική οντότητα.
Τέλος, απέρριψε την ύπαρξη «αλβανικής πλατφόρμας», την οποία ωστόσο έχουν παραδεχτεί οι Αλβανοί, και επεσήμανε ότι το πρόγραμμα της κυβέρνησης που θα συγκροτήσει θα εγγυάται τη διατήρηση ενιαίου κράτους, την νομιμότητα στη χώρα.
.Από την πλευρά του, ο Νικόλα Γκρούεφσκι και οι βουλευτές του VMRO-PMNE συντηρούν την ένταση και δεν αποδέχονται την εκλογή του (Αλβανού) Ταλάτ Τζαφέρι ως προέδρου της Βουλής από την πλειοψηφία των βουλευτών, παρά την αναγνώριση στήριξη που υπήρξε από την EE, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.
Την Τρίτη από το πρωί οι βουλευτές του VMRO-DPMNE έσπευσαν να συγκεντρωθούν και να παραμείνουν στο γραφείο του προέδρου της Βουλής, μέσα στο κτίριο του Κοινοβουλίου, το οποίο συνεχίζει να κατέχει ο πρώην πρόεδρος και στέλεχος του κόμματος Τράικο Βελιάνοφσκι, αρνούμενος να το εγκαταλείψει.
Με τον τρόπο δείχνουν ότι θα εμποδίσουν να εγκατασταθεί ο Τ. Τζαφέρι και να ασκήσει τα καθήκοντά του.
Σε αδιέξοδο η γειτονική Χώρα, αλλά κυρίως: το εφεύρημα του (ψευδο) «μακεδονισμού».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

Για το «έκτακτο συνέδριο του ΠΑ«ΣΟ».Κ και την μάχη των Μηχανισμών 

Κι΄ όμως: Συμβαίνει εν έτει 2017, στην δύσμοιρη Μνημονιακή Ελλάδα.. στο κόμμα που έχουν μέγιστη ευθύνη για το σημερινό κατάντημα της Χώρας, διεξάγεται εσωτερικά πάλη Μηχανισμών για την επικράτηση του ενός ή του άλλου! Ο Κόσμος, ο πλανήτης αλλάζει, όχι όμως και το εναπομείναν ΠΑ«ΣΟ»Κ. Αντί με θάρρος και ιστορική ευθύνη να έχει ΑΥΤΟΔΙΑΛΥΘΕΙ εδώ και χρόνια, αφήνοντας τα υπόλοιπα στους ιστορικούς του μέλλοντος, συνεχίζει το μαλλιοτράβηγμα εντός του και με τους περιστασιακούς συμμάχους του της λεγόμενης «Δημοκρατικής Συμπαράταξης». Έτσι μόλις η πρόεδρος του κ.α Φώφη Γεννηματά αισθάνθηκε ότι απειλείται από την στάση διαφόρων μελών της Κ.Ε. στην τελευταία συνεδρίαση του Σαββάτου, αντέδρασε με τον «κλασσικό τρόπο» που αντιδρούσαν πάντα όλοι οι Επικεφαλής του ΠΑ «ΣΟ»Κ κάθε φορά που ένιωθαν ότι αμφισβητείτε η ΑΠΟΛΥΤΑΡΧΙΑ τους. Έτσι και τώρα , για πολλοστή φορά, η κ.α Φώφη Γεννηματά διαλύει την Κ.Ε. επειδή θεωρεί ότι «δεν την ελέγχει». Προκύπτει το εξής απλό και παράλληλα ΑΜΕΙΛΙΚΤΟ ερώτημα (ξανά- εδώ έχουμε αναφερθεί στο θέμα πολλάκις διαχρονικά). Είναι δυνατόν να επικαλείσαι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ για την Κοινωνία και την Χώρα, όταν δεν ΕΦΑΡΜΟΖΕΙΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΝΤΟΣ του κόμματος σου;;
.Τι έκανε λοιπόν η κ.α Φώφη Γεννηματά; Εξήγγειλε έκτακτο συνέδριο του κόμματος, καταργώντας στην ουσία τα εκλεγμένα του όργανα
Σε ομιλία της στην Κοινοβουλευτική της Ομάδα, γεμάτη αιχμές ενάντια στην «ομάδα Ανδρουλάκη», η κ.α Φώφη Γεννηματά έκανε λόγο για μηχανισμούς, παλαιοκομματικές πρακτικές και παρασκηνιακές διεργασίες που γίνονται νύχτα με στόχο τη διάλυση του κόμματος, καθαίρεσε τον Στέφανο Ξεκαλάκη, αλλά και το Πολιτικό Συμβούλιο του κόμματος. Έτσι, έκανε η ίδια αυτό το οποίο ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΕ: Διέλυσε τα εκλεγμένα όργανα του κόμματος της.
«Δεν λύνονται έτσι οι πολιτικές διαφορές στα δημοκρατικά κόμματα. Το ΠΑΣΟΚ δε μπορεί να λειτουργεί με διορισμένους.» επισήμανε ο καταργηθείς Γραμματέας Στέφανος Ξεκαλάκης, υπογραμμίζοντας- παρά την ΑΓΝΟΙΑ του ότι από την Ίδρυση του κόμματος το 1974 έως σήμερα, είναι αυτό το ΚΥΡΙΟ ΖΗΤΗΜΑ που το ΤΑΛΑΝΙΖΕΙ.
Μακρά και επίπονη η πορεία προς την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ , και για την Χώρα και εσωκομματικά …(για τα κόμματα που θεωρούνται από το Σύνταγμα της Χώρας ως «θεσμοί»…)



ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΛΑΜΠΡΙΑΤΙΚΕΣ ΕΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗ

Ένα μικρό Βυζάντιο, στο Κέρας της Αφρικής

Γιώργος Παπαγιαννόπουλος, Αιθιοπία (Αβυσσυνία), Ένα μικρό Βυζάντιο στο Κέρας της Αφρικής, Γόρδιος, 2016. 

«Γυρίσαμε διψασμένοι από τη Δύση»

Του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου από την Ρήξη φ. 132


Ο α-εθνικός και συχνά άπατρις «πολίτης του κόσμου», επέβαλε και το τουριστικό ανάλογό του, τον άνθρωπο που εκθειάζει το «ξένο», ταυτόχρονα με την απέχθεια του οικείου και του τόπου του, λιγωμένος μόνο για το «εξωτικό» και το πλανητικά ιν. Στοιχεία τα οποία ψάχνει οπουδήποτε αλλού, εκτός της Ελλάδας. Έτσι, ο «ψαγμένος» τουρίστας, εκθειάζοντας τη «διαφορετικότητα», επιταχύνει τον πολυπολιτισμικό χυλό της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, αρνούμενος το εθνικώς μοναδικό και οικείο.
Ο συγγραφέας Γιώργος Παπαγιαννόπουλος, κάνει ακριβώς το αντίθετο. Aπ’ τον τόπο του, που έχει «όνομα, σώμα και θρησκεία», ξεκινά ως αληθινός περιηγητής, δηλαδή ταξειδιώτης (με ει)- βυζαντινή γραφή, από την Άλωση έως τον 19ο αιώνα –επειδή συνειδητά και ασυνείδητα, δεν θέλει να είναι ιδιώτης. Αλλά επιδιώκει να είναι παρών, γνωρίζοντας μια άλλη, «ξένη» κουλτούρα, μ’ έναν τρόπο υγιή και ανθρώπινο . Αυτό που νιώθει ντόπιο και οικείο μέσα του, το συναντά και το ανακαλύπτει και στην Αιθιοπία, κατανοώντας τις διαφορές. Πατώντας σε στέρεα γη, απλώνεται και αφήνεται στον πολιτισμό της χώρας. Στις ερήμους, τα ξενοδοχεία, στο φαγητό και τις γεύσεις, στα παράδοξα και τις παραδόσεις, στα αεροδρόμια και τα μαγαζιά των ντόπιων.
Αρχαίοι χρόνοι, ελληνιστικοί χρόνοι, ο «ένδοξος βυζαντινισμός μας», η ορθοδοξία, η σύνθεση, να τα ερμηνευτικά κλειδιά του συγγραφέα, για να ανακαλύψει την περίκλειστη χώρα Αιθιοπία. Με θυμίαμα και σκόνη, «Μέγα πλήθος, μέγα πάθος», όπως περιγράφει.
Το Βυζάντιο είναι παρόν στην αφήγηση του Γ.Π. Αναστοχαζόμενοι, πόσο συνθετικός και …μεταμοντέρνος, υπήρξε ο βυζαντινός πολιτισμός. Στην Αιθιοπία βλέπουμε να συγκλίνουν, σ’ ένα χαρμάνι μοναδικό, η βυζαντινή ένωση δύο φιλοσοφιών: του χριστιανικού και του ελληνικού, με την πολύχρωμη εντοπιότητα, σ’έναν ιδιαίτερο τόπο για να απαγκιάσει ο κεντρικός ρόλος του προσώπου.
Έτσι, συνειδητοποιούμε πόσο ανερυθρίαστα η σύγχρονη ιστορία αποδομεί, στην ουσία, το ανατολικό ευρωπαϊκό τμήμα της.
Πολλοί μελετητές ανιχνεύουν μια πρώιμη νεωτερικότητα στις πνευματικές και πολιτικές συνθέσεις και ρήξεις του Βυζαντίου. Σε πρωτόλεια μορφή -που αιώνες αργότερα θα ξαναβρεί η Δύση – συναντάμε θέματα όπως: ένα κοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα στις υποχρεώσεις του αυτοκράτορα και τα δικαιώματα των υπηκόων (ο αυτοκράτορας ήταν «ελέω θεού» εστεμμένος, δεν κυβερνούσε «ελέω θεού»), έναν ταυτόχρονο διαχωρισμό και σύνθεση κράτους-Εκκλησίας, οντολογικές μεταφυσικές ανησυχίες σε ένα νέο πλαίσιο, την αστική εμπορική δραστηριότητα, μια σχεδόν μεταμοντέρνα αγιογραφία, την πρώιμη πανεπιστημιακή εκπαίδευση, το βυζαντινό νομοθετικό έργο, σπέρματα των σύγχρονων επαγγελματικών ενώσεων στους βυζαντινούς συνεταιρισμούς. Τέλος, προσθέτουμε την ανάγκη για πολιτική συμμετοχή του ανθρώπου, ζυμωμένη με θεολογικές ή θρησκευτικές διενέξεις, ορίζοντας μια θρησκευτική πολιτική ή μια πολιτική θρησκευτικότητα.
Ο Γ.Π., παραμένοντας ένα ενεργό πολιτικό πρόσωπο, προσεγγίζει αναλόγως την περιήγησή του. Οι περιγραφές του, από τις πιο καθημερινές μέχρι τις πιο επεξεργασμένες, δροσίζονται από την ευρύτερα πολιτική του ματιά. Το βιβλίο είναι ένα «πολιτικό βιβλίο», γιατί συμμετέχει ο ταξειδιώτης μας, ως όλον. Με το σώμα του, με τις αισθήσεις του, με τη γνώση της ιστορίας και της πολιτικής, με την περιέργεια, με τον χαρακτήρα του, με τις αντιπαραθέσεις, με την ενεργή συμμετοχή ταξειδιωτική παρέα του..
Ο συγγραφέας μας βυθίζεται στη χώρα αυτή, για να «ζήσει», μέσα στα χωριά και τις πόλεις, αξιοποιώντας όλον αυτόν τον θεωρητικό και πολιτισμικό εξοπλισμό. Θα επισκεφτεί μουσεία, θα λειτουργηθεί στις εκκλησιές της, οι οποίες έχουν θρησκευτικές βουνοκορφές την Αγία Τριάδα, που είναι διάχυτη παντού, και τον Άη Γιώργη (αρχετυπικό Άγιο-μύθο στις περισσότερες λαϊκές παραδόσεις, ως ο αγωνιστής – μάρτυρας που σκοτώνει το «τέρας»). Θα θαυμάσει και θα σεβαστεί, θα εντυπωσιαστεί, θα κρίνει και θα συγκρίνει, θα θυμώσει και θα τσακωθεί ως φυσιολογικά δρων περιηγητής, για να γνωρίσει, πραγματικά, μια άλλη κουλτούρα.
Μας μιλά για το πρώτο ανθρωποειδές, τη Λούση 2,5 εκατ. ετών, αλλά και τους σύγχρονους Χαϊλέ Σελασιέ, τον Μεγκίστου και τη σοβιετική εποχή, τον Αρθούρο Ρεμπώ, τον αντιαποικιακό αγώνα, τη χρησιμοποίηση της Αιθιοπίας στους γεωπολιτικούς συσχετισμούς και αργότερα στους αντιιμπεριαλιστκούς αγώνες και την ανάπτυξη «εν υπαναπτύξει» της χώρας. Μαζί με τις αφρικανικές δοξασίες και την ελληνική κοινότητα.
Έτσι θα επιβεβαιώσει την ιδιοπροσωπία κάθε λαού, μέσω της ιστορίας, μέσω της αφομοίωσης της αιθιοπικής γεωγραφίας και της ντόπιας μικτής αρχιτεκτονικής στη θρησκευτική παράδοση. Μια ντόπια βυζαντινή ορθοδοξία, που εξελίχθηκε σ’ ένα κράμα χριστιανικών και αφρικανικών εθίμων. Και πάντα με γλώσσα ζωντανή, από το λόγιο στο λαϊκό και από το ροκ στο δημώδες.